(2022) Odprawa: Najważniejsze informacje o zasadzie jednej piątej

Przedwczesne zakończenie stosunku pracy przez pracodawcę jest dla pracownika zazwyczaj bolesne. W ramach polubownego rozstania pracownik często otrzymuje odprawę. W ramach rekompensaty za utratę pracy wypłacana jest odprawa, która jest również uwzględniana w sposób korzystny podatkowo.

Od jakiej kwoty odprawy należy zacząć?

Zgodnie z § 1a ustawy o ochronie przed wypowiedzeniem (KSchG) wszyscy pracownicy mają prawo do odprawy w przypadku wypowiedzenia z przyczyn ekonomicznych. Dobrowolna oferta odprawy musi zostać przekazana pracownikowi wraz z wypowiedzeniem. Warunkiem otrzymania odprawy jest jednak to, że pracownik nie wniesie pozwu przeciwko wypowiedzeniu. Wysokość odprawy zależy od liczby lat przepracowanych w firmie.

Za każdy rok pracy przysługuje zazwyczaj pół miesięcznego wynagrodzenia. W przypadku dziesięcioletniego stażu pracy przysługuje zatem kwota odpowiadająca wynagrodzeniu za pięć miesięcy. Do tego dochodzą roszczenia z tytułu świadczeń rzeczowych pracodawcy. Jeśli więc udostępniono samochód służbowy lub laptop służbowy, wartość użytkowania należy doliczyć do wysokości odprawy. Oczywiście możliwe są również niższe lub wyższe odprawy, ale zazwyczaj nie jest to już wypowiedzenie z przyczyn ekonomicznych, lecz umowa o zakończeniu pracy lub umowa o odprawę.  

Podatkowe traktowanie zasady jednej piątej

Od czasu ustawy o zmianie podatkowej z 2001 r. uwzględnienie zasady jednej piątej nie musi być już wnioskowane. Urząd skarbowy automatycznie sprawdza, czy dla Państwa korzystniejsze jest normalne opodatkowanie, czy obniżone opodatkowanie według zasady jednej piątej.

Ważne: Jeśli odprawa lub wynagrodzenie za pracę wieloletnią zostały opodatkowane przez pracodawcę według zasady jednej piątej, są Państwo zobowiązani do złożenia zeznania podatkowego.

Tak oblicza się zobowiązanie podatkowe według zasady jednej piątej

• Podlegająca opodatkowaniu część dochodów nadzwyczajnych (odprawa, nagroda jubileuszowa, wynagrodzenie za pracę wieloletnią itp.) jest odejmowana od dochodu podlegającego opodatkowaniu.
• Dla pozostałego dochodu podlegającego opodatkowaniu oblicza się podatek dochodowy według obowiązującej stawki podatkowej.
• Odprawa jest dzielona przez 5, a jedna piąta jest dodawana do pozostałego dochodu podlegającego opodatkowaniu.
• Dla sumy ponownie oblicza się podatek dochodowy według stawki podatkowej.
• Oblicza się różnicę między obiema kwotami podatku i mnoży ją przez 5.
• Wynik to podatek dochodowy od dochodów nadzwyczajnych.

Czy zasada jednej piątej obowiązuje również w przypadku własnego wypowiedzenia?

W 2017 r. Sąd Finansowy w Münster orzekł, że odprawa jest również objęta ulgą podatkową zgodnie z zasadą jednej piątej zgodnie z § 34 ust. 2 EStG, jeśli pracownik sam zainicjował rozwiązanie umowy. W rozpatrywanej sprawie pracownik przy zawieraniu umowy rozwiązującej znajdował się pod nieznaczną presją faktyczną wymaganą przez orzecznictwo BFH, ponieważ działał w sytuacji konfliktowej, aby uniknąć sporów dotyczących dalszego kontynuowania stosunku pracy i pożądanego przez niego awansu (FG Münster z 17.3.2017, 1 K 3037/14 E).

Obecnie BFH podzielił to stanowisko i oddalił rewizję administracji finansowej. Oznacza to, że jeśli pracodawca wypłaci pracownikowi odprawę w związku z (polubownym) rozwiązaniem stosunku pracy, ustalenia faktyczne dotyczące tego, czy pracownik znajdował się pod faktyczną presją, są zazwyczaj zbędne (wyrok BFH z 13.03.2018, IX R 16/17, BStBl 2018 II S. 709