Jaka jest różnica między osobami dojeżdżającymi do pracy za granicę a osobami pracującymi za granicą?
Osoby dojeżdżające do pracy za granicę mieszkają za granicą i uzyskują dochody głównie w Niemczech. Mogą na wniosek zostać uznane w Niemczech za osoby podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, jeśli spełnione są określone warunki (§ 1 ust. 3 EStG):
- Granica względna: Co najmniej 90 % łącznych dochodów pochodzi z Niemiec, lub
- Granica bezwzględna: Dochody uzyskane za granicą nie przekraczają kwoty wolnej od podatku. Wynosi ona w 2025 roku:
- 12.096 Euro dla osób samotnych
- 24.192 Euro dla małżonków
Regulacje dla pracowników przygranicznych z określonymi krajami
Pracownicy przygraniczni mieszkają w Niemczech i pracują w sąsiednim kraju – lub odwrotnie. Zazwyczaj codziennie dojeżdżają między miejscem zamieszkania a miejscem pracy. Dla nich obowiązują szczególne zasady wynikające z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (DBA) w zależności od kraju:
- Francja: Strefa przygraniczna 20 km po obu stronach granicy
- Austria: Strefa przygraniczna 30 km po obu stronach granicy
- Szwajcaria: Brak ustalonej strefy przygranicznej. Wystarczy regularne dojeżdżanie.
Opodatkowanie: Wynagrodzenie jest opodatkowane w państwie zamieszkania. Niemieccy pracownicy przygraniczni składają zatem zeznanie podatkowe w Niemczech. Oprócz Anlage N należy wypełnić również Anlage N-Gre (§ 46 ust. 2 nr 1 EStG).
Brak statusu pracownika przygranicznego w przypadku innych krajów
Dla Luksemburga, Belgii, Holandii, Danii, Polski i Czech nie ma specjalnej regulacji dla pracowników przygranicznych. Obowiązuje ogólna zasada opodatkowania: wynagrodzenie jest opodatkowane w państwie, w którym wykonywana jest praca. W Niemczech wynagrodzenie pozostaje wolne od podatku, ale podlega zastrzeżeniu progresji, co może zwiększyć stawkę podatkową dla innych dochodów krajowych.
Uwaga dotycząca pracy zdalnej
W wielu umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania (np. z Francją, Luksemburgiem, Belgią) wprowadzono stałe tolerancje dla dni pracy zdalnej. Takie dni są do określonego limitu (np. 34 dni w roku) uznawane za nieszkodliwe dla statusu pracownika przygranicznego. Ponieważ przepisy różnią się w zależności od państwa, w każdym przypadku należy sprawdzić, czy prawo do opodatkowania nadal przysługuje państwu zamieszkania.
